سر درد های من

فراغ

2012-02-08T01:19:00.000-08:00

غریب، قلب مغلوب من است،

که بی هوس حادثه ای

از همهمه ی کوچه های روایتگر، خاموش می گذرد.

تن-ها

2012-01-21T16:10:00.001-08:00

صادق تر اگر که باشم،
نه آتش شوقی مانده، نه توانی به گیراندن آتشی،
از این سموم که بر طرف آن بوستان بگذشت، خاکستری اگر که مانده باشد، همه ترس است از خو کردن به چهار دیوار یخ زده تنهایی

خانم به چی پایبندی ؟

2012-01-18T11:39:00.001-08:00

برقع را روی چشم هام بیانداز که کسی خط این عریان نگاه را نمی تواند خواند

كل نفس ذائقة الموت

2012-01-09T19:03:00.000-08:00

مینیمالیست نبودم که من،
شما بودی که به نیم نگاهی، دراز راز دل ما را می زدی زیر آواز،
حالا که میان شلوغ این مکاره بازار، نگاه من از رونق افتاد،
دیگر کسی ز من حکایت افسانه هزارو یک شب نخواد

به همین سادگی

2012-01-06T06:53:00.000-08:00

برف هم برای باریدن ناز میکند. لختی میبارد و می ایستد. حضورش انگار گلایه یست.
همین روز هاست که یک شیشه ودکا به دست، به ایستم زیر درد فروخفته آسمان، فریاد کنم که سرمایت را به جان خریدار، سفید کن، یک دست ، این زمین خاکستری را.

هه هه

2012-01-03T21:10:00.001-08:00

"وصال دولت بیدار،
هه هه
ترسمت ندهند
که خفته ای تو در
آغوش بخت
خواب زده

سلام کردم و با من به روی خندان گفت
که ای
خمار کش
مفلس
شراب زده

وصال دولت بیدار،
هه هه "

پس از یلدا

2011-12-29T10:22:00.000-08:00

سرخ مثل آتش، مثل انار، مثل پیراهن من ..

آرایه ی گونه های یخ زده ام،
تلمیح داغ شب تا صبح بیدار است

به سرخابه نه که به خون نبشته
بخوان به سواد دعوت چشم هام

2011-12-13T09:59:00.000-08:00

دنیا .

بی وتن

2011-11-22T13:08:00.000-08:00

In the very same situation,

Last year, I was staring at drunk people singing "Ey Iran"..

This year, I was drunk, staring at people singing "Ey Iran"..

Next year, Who knows?

ز راه میکده یاران عنان بگردانید

2011-11-07T11:05:00.002-08:00

راحت تر است آدم - این موجود برهنه زاده شده و به یک لا قبا خود را پوشانده - از این کارگاه بی مقصود که هستیش میخوانند، نقشی نخواند

از این شکار فراوان به دام ما افتد

2011-10-19T05:37:00.000-07:00

امروز، اگر من خودم رو به کشتن دهم
تو خودت را

همه میگویند که کار عشق بود

هیچ کس نمیفهمد که بی عشقی

در آستانه فصلی سرد

2011-09-26T08:32:00.002-07:00

گرمای هوا برگشته.
دلم رو خوش میکنم که هوای دستهای لرزان منو داره، اگه پاش برای رفتن میلرزه

2011-09-21T16:58:00.001-07:00

حجاب باید کرد
از دستان متجاوز باد سرد بی مهر
که هر چه بیشتر به احیای موهای مرده ام می دمند
کمتر به داغ سر انگشتان تو شبیهند

2011-09-15T14:56:00.001-07:00

تا کدام بی انتها ؟
حد میزنید این مستانگی را

مستی ما از حد گذشت
جور شما را تا کدام حد پای آمدن است؟

تا نگویی که حرام شد

2011-09-05T14:05:00.000-07:00

قلبم را در مجرای کهنه ای پنهان می کنم

در اتاقی که دریچه ئیش نیست

از مهتابی به کوچه تاریک خم می شوم

و به جای همه نومیدان می گریم

آه.....من حرام شده ام

با این همه ای قلب در به در از یاد مبرکه ما

من و تو

عشق را رعایت کردیم

از یاد مبر که ما

من و تو

انسان را رعایت کردیم

Irene

2011-09-03T13:42:00.001-07:00

آمد
ویران کرد
رفت

نه به آن شکوه که تو ..

2011-08-11T11:15:00.001-07:00

صبر می کنم
از این غوره،
حلوا نه،
برایم شراب بساز

زنده باش

2011-07-29T07:54:00.000-07:00

کتاب خانه هاشمی را دوست داشتم. همان کتاب خانه دور میدان  ولی عصر. گذارم که میوفتاد، راهم را کج میکردم توی کتاب خانه. زل میزدم به  قفسه کتاب ها. یک آقای پیری گاهی اونجا بود. میامد می ایستاد پشت سرت، رد  نگاهت را دنبال میکرد. میگفت دخترم این کتاب را خوانده ای؟ -بله -آفرین -  این چی ؟ -بله -آفرین چه کتابای خوبی میخونی. من ذوق میکردم -این رو هم  بخون ، شما که دختر جوونی هستی اینو بخون (جان شیفته را مثلا که من هیچ وقت  نخوندم)
یا مثلا کتاب را میدادی دستش، میرفت به عوالمی، این کتاب فوق العاده است.  همین را که میگفت انگار که خط به خط کتاب را به یاد می آورد.
کتاب خانه هاشمی را دوست داشتم. دوست داشتم بازنشسته که شدم. بیام همان جا،  جای آن آقای پیر به ایستم پشت قفسه ها، زل بزنم به آدم هایی که راهشان را  کج میکنند توی کتاب خانه، زل میزنند به کتاب ها، کتابهای محبوب تر من. رد  نگاهشان را دنبال کنم، بعد به ایستم پشت سرشان. نگاه کنم به کتاب ها و به  دختری که زل زده بشان. بعد یادم بیاد که این سنی بودم که این کتاب را  خواندم، بعد همه آن حس ها و قصه ها و غصه ها و فکر ها و دگرگونی ها همه اش  زنده شود. بعد یادم بیاد که این کتاب همان بود که اولین بار که عاشق شدم  خواندم، این آنی بود که فلانی بم کادو داد، این آنی بود که با تو از  نمایشگاه خریدیم، این آنی بود که آن شب با هم نخواندیم، این آنی بود که روز  تولدم مامان بابا برام خریدند، این آنی بود که با گریه میخواندم، این آنی  بود که هر خطش را سه بار میخواندم، این آنی بود که شب امتحان فلان خواندم،  این آنی بود که سرش مجادله داشتیم، این آنی بود که شب ها خوابش را میدیدم،  این آنی بود که دیوانه ام میکرد.... بعد بمانم که بین این همه کتاب کدامش  را این دختری که روبرویم ایستاده باید بخواند، نگاهش کنم که خودش کتابی را  برداشته، باز دلم برود میان سطور این کتاب. برم توی هزار توی خاطرات گم  شوم، کتاب را بگیرم از دستش، حواسم نباشد به او، بگویم این کتاب فوق العاده  است، انگار به خودم . بعد قطره اشک را از گوشه چشمم پاک کنم، کتاب را  بگیرم دستم، بشینم یه گوشه به ورق زدنش و ناگهان یادم بیفتد که از گوشه ی  چشمم دختری که شبیه جوانیام هس را بپایم.


۴ ،۵ سالی از من کوچیک تر است. پرونده  کمیته انضباطی دارد. دو ترم تعلیق  خورده. حالا با چن تا از دوستاش نشسته کتاب خانه زده. توی مشهد. شبیه  زندگیست. شبیه آرزو.

عکسهای کتاب خانه شان را میبینم، یاد کتاب خانه هاشمی میوفتم. گفتن ندارد، حسودیم میشود.

رد

2011-07-26T14:50:00.000-07:00

مرداد من، مردد
در تردد هوای نا پایدار تو
دیوانه وار
گاه سوزان است و گاه گریان

شکست

2011-07-21T15:14:00.000-07:00

ببین که در قیامت سکوت تو
فسون خنده ها و گریه ها و قصه های من
چگونه دود میشود

ببین مرا
من دچار خنده ای تو
هنوز هم
به روزها و هفته ها و ماه ها
هنوز هم
به سال ها
هنوز هم
به قصه نگفته هزار و یک شب لبان تو

چگونه خواب میشوم

سرود این نبودنت، سکوت نیست
سکوت هم بدون تو
ببین که طاقت ش
چگونه طاق میشود

2011-07-07T08:19:00.001-07:00

می گویند سالی که نکوست از بهارش پیداست. البته ۲۷ ساله گی قرار نیست از بهار شروع شود. اما این که آدم روز تولدش بی خانه باشد خودش نشانه یست.

در جایی بسیار بی ربط می فرماید گمان مبر که به آن دل قرار باز آید.

2011-07-04T22:13:00.001-07:00

نه اینکه عاشق تماشای پوک زدن هایت نباشم،
نه اینکه حرمت آن لحظه که چمباتمه میزنی کنار بالکن و آتشش میکنی را نفهمم،
آقای من،

جسارت اگرکردم که بگذار کنار، از خطای دلی ست که تپیدنش به آن نفس های عزیزت بسته است.

Midnight in Paris

2011-06-28T20:58:00.000-07:00

قولی هست که میگوید ارگاسم فکری باید باشد.
همین که هم صحبت همینگوی شوی،
think about it

فرمان زندگی را باید بی معطلی چرخاند.

از سینما که آمدم بیرون نیمه شب هانور بارانی بود.

شکست

2011-06-27T08:34:00.000-07:00

خاموشیم پر از صدای شکستن است. باری، گاه به سادگی ش راضیم

2011-06-24T19:56:00.000-07:00

۱۲ نفر رفته اند به اعتصاب غذا. اعتصاب غذا! روزه نه که منتظر افطار بنشینی. اعتصاب غذا در اوین. یعنی مینشینی به انتظار مرگ یا خواسته ات. مرگ یا خواسته ات!

توی تختم دراز کشیده ام. خسته ام. از این پهلو به آن پهلو توفیری نمیکند. بار دیگر تمام شد به خستگی میچربد. فکر میکنم که خواستن خستگی نمیشناسد. فکر میکنم که ما آنقدر خسته یم که خواستن بلد نیستیم. حتا آنقدر خسته که حوصله تمرین خواستن هم نداریم.

۱۲ نفر ۴ تکبیر زده اند یک سره بر هر چه هست و ایستاده اند پای خواسته شان. بعد تو راحت دلت را خوش کن که آدمی و قصور و تقصیر و زندگیست و بالا و پایین.

این همه راه آمده یم تا این ینگه دنیا دنبال زندگی و هنوز یاد نگرفتیم که آنجا که زندگی پایین بخواهد داشته باشد باید مرد.

دلم را خوش نباید که بکنم به غذای گندیده این زندان.

بابا یک موقع بم گفت که شما نسل غر زدنید. بس که هدایت خوانده اید و نفهمیده اید. راست میگفت. اصلآ کسی میشود بابا باشد که زندگی را اینطور بفهمد.

بعله من همان دختری هستم که حافظ را حفظ است، خیام بلد است. از روی همین کتاب ها میخام زندگی یاد بگیرم. نمیخاهم یک دهه ۶۰ ی غر غرو باشم که هیچی نمیخواهد. نمیخاهم مثل آن موقع به بابا جواب دهم که از زندگیم چیزی نمیخاهم . میخاهم خواستن تمرین کنم.
برم به اعتصاب غذا.

2011-06-19T20:24:00.000-07:00

سنگینی می کند

چقدر؟

به بزرگی همه غم های عالم؟ هه
عالم؟

تو، خودت
بیا بنشین روی آن کفه ترازو

Breaking news

2011-05-20T12:24:00.001-07:00

نه اینکه شهاب سنگ به زمین خورده باشد
نه اینکه هواپیما به پنتاگون
نه اینکه توی مریخ موجود شبه انسان یافته باشند
P =NP نه اینکه رد یا ثابت شده باشد
نه اینکه حتا خامنه ای رفته باشد

امروز صبح هانی عقد کرد.

و تنم

2011-05-09T13:14:00.000-07:00

آن روز که این خاک - تنم - را به نامت کردند
چه کسی فکر می کرد؟ - من یا تو ؟
که فریاد از سر شوق 'خشکی ی'
از لبان دیدبان هر کشتی سرگردانی
شیپور اعلام جنگی، چنین ویرانگر باشد

2011-05-03T15:18:00.001-07:00

ساعت ۷ صبح که می شد صداش از توی آشپزخانه می اومد . کتری میذاش و می رفت بیرون من میرفتم آشپزخونه، میز و می چیدم، چای می ذاشتم، تا با سنگک بیاد. می شستیم، رادیو روشن می کرد BBC گوش می داد.صبانه می خوردیم. یه روز یه دفع بی هوا گف شنیدم دوس داری تهران قبول شی گفتم آره.

از سفارت اومدم بیرون. واستاده بود کنار دیوار با یه آقاهه حرف می زد. برگه زرد و بالا سرم تکون دادم. گفتم دادن. نگام کرد. بر گشت به آقاهه گفت دادن. سیگارشو از جیبش در آورد.

خیلی جاهای این قصه رو من نبودم که ببینم. یه تیکشو امروز علیرضا تعریف کرد. که تو فرودگاه به بابام گفته باشه آقای حدادان این دو تا بچه شما یه جور معنی داری واسه ما عزیزن. که بعد بگه لطف دارین و اشکش از گوشه چشش بریزه. اشک مرد سونامیست. بگو یک قطرش! سونامی.

ساعت ۱۱ که می شه، ۸ صب ایران، چراغش سبز می شه. دلم هوس می کنه میز بچینم تا سنگک بیاد. لجبازی کنم، BBC رو خاموش کنم. یا از اتاقم نیام بیرون، بیاد بگه خواب نمونی، حافظ دستمه، بگه حافظ خون شدی، بخنده.

یا بشینیم تو ماشین ما بگیم آریان، اون بگه شجریان. بعد وتو کنه الکی اخم کنیم بش بگیم خامنه ای.

یا تهران باشم زنگ بزنه بگه کجایی بگم بیرون. بگه خوب هر شب بیرونی. بعد یه روز بم بگه اگه خبریه به مام بگو. من خودمو بزنم به کوچه علی چپ.

یا گیر بده که شماها هدایت خون شدین. بشینین کلیدر بخونین. من بگم اینا قدیمی شده. بگه باشه مام قدیمی.

امروز برام روز باباس نمیدونم چرا.

دوزیست

2011-05-02T13:59:00.001-07:00

به همین سادگی که آب از سرم گذشت
امروز دیدم
که دیگر به نبودنت عادت کرده ام
شاید همین اندک هوای محلول هم بسم باشد

ترسم از روزهای آفتابیست است و نوری که گه گاه تا ته اقیانوس را روشن کند

2011-03-31T13:12:00.001-07:00

۱۳ است،
تو،
دروغ بگو که می آیی،
من،
بدر می شوم .

حول

2011-03-22T12:09:00.001-07:00

یا محول حول ولاحوال
س س س س س س س

برای هفت سین امسال سکوت سروده ام .

2011-02-28T11:18:00.000-08:00

صدا،
جادو،
جاده

خیال

2011-02-17T10:08:00.000-08:00

آفتاب میزند توی صورتم. غلت میزنم. سرم را میکنم زیر بالشت.  عاشق این لحظه های نوسان کردن بین خواب و بیداری ام. زمان انگار یک جور  دلپذیری کش می اید.
 صدای مرد از زیر دوش می اید. زده زیر آواز. دلبر به یک  لا پیرهن... سرم را از زیر بالش میارم بیرون. مدهوش عطر نسترن میشوم. طاق باز  میخابم ، چشم هام روی هم. چه میگویند؟ گوش جان میسپارم. دوش را میبندد.  باید از جام بلند شم. روز شروع شد.

2011-02-16T10:40:00.000-08:00

نشستم اینجا. دو روزه با بابا حرف نزدم. اینترنتشون قط شده. زنگ میزنه که نگران نباش. میگم یکی از دوستامون و گرفتن. میگه اینجا همه چی فیلتره و پارازیت. میگم میخای اخبار و برات ایمیل کنم؟ چی از دستم بر میاد؟

از دوستان جانی ..

2011-02-13T13:52:00.001-08:00

حالا کم دور نشده ام. فاصله مان حتا از مرزها آن طرف تر رفته. حتا از زمان  بیدار شدن و خوابیدن. دلم گرفته. می ترسم از دل تنگی بگویم. به که بگویم؟  کجاست هم نفسی؟
به شهره؟ او که دلش از من تنگ تر. میگویم ابروهام و رنگ کردم میزند زیر  گریه. دل تنگ است. منم هستم. که نیست؟
facebook، آتی، خوبی؟ به آتی دروغ بگویم ؟
نه خوب نیستم،
میگویم و میگویم و میگویم
میگوید و میگوید و میگوید

میگوید دل قوی دار. میگویم ایمانی برام نمانده.
میفهمد
میگویم دلتنگم از همیشه بیشتر از همیشه تنها تر

دل تنگی چاره اش دیدار است
آتی امید را میفهمد امید دیدار را
میگوید به امید دیدار

به امید دیدار
به امید دیدار
به امید دیدار

ذکر باید گفت


آتی امروز زنده ام کرد وقتی می خواند
 "
به امید دیدار ، مثل قشنگ ترین واژه
به امید دیدار، مثل خوشبختی دور نیست
یک چیزی شبیه خدا با ماست، خدا شنواست
مثل ما هنوز خوشبختیم

"



از گریه، از غم، از این لحظه های کش دار  کشنده، پناه می برم  به امید دیدار
به امید دیدار

لیکن به دست نیاییییییییییییییییییییی

2011-02-07T14:34:00.000-08:00

از بوستون  برمی گشتم. توی اتوبوس لپتاپ ام نامجو می خواند  که باتریش ته کشید. مثل  صاحبش که از نامجو خواندن ته کشیده ته چی را؟ کاچی را که از هیچی بهتر است.
دلش نامجو نمی خواهد. دلش چی می خواهد؟ خودش هم نمی داند. اگر می دانست که  اینجا نبود. دلش فقط می داند چه نمی خواهد. هر جا می رود سرش  می خورد به  دیوار. فراریست دلش!  wanted !
دلش از نامجو دلگیر است. از نامجو نه. دلش نمی داند از چی دلگیر است. اگر  می دانست که مدام گرفته نبود.

دبیرستانی که بودیم می گفتند مدام نویی شراب است. آقای بابایی می گفت. می  گفت مدامم مست می دارد. مدامش مست می داشت. واقعا هم می داشت.  کاش من هم  معلم ادبیات بودم که مدامم مست بدارد. نیستم . مدامم کارم را به دیوانه  خانه می کشاند. 

نشسته ام توی آفیس. از بوستون  رسیده، لپتاپ شارژ تمام کرده، مثل صاحبش توی  کیف. صاحبش سرگرم reader  ، دنبال مدام ی که یافت نمی شود. چون کیمیاست. و  کورت می کند تا بفهمی کیمیا این است نه آنچه تو در جستجوی آنی. این آن  چیست؟  همان هیچی که از کاچی بدتر است.

نشسته ام توی آفیس. کار زیاد است و مرا حوصله نیست. طاقت من؟
نشسته ام توی آفیس. صدای نامجو از جایی می شنوم. راستی راستی دیوانه شدم؟  می شنوم! توهم واقعیست! سرم را می گردانم. اینجا آمریکاست! تهران که نیست  که از هر سوراخ سنبه یش صدای آشنایی بلند شود. سوراخ سنبه آشنای من، کیف  من، صدا از همین کیف من است. که رد نیمکت های رنگی تهران بش مانده. رد  سبزشان که به دامن می گیرد. چه می گویند؟ دامن گیر !!!
صدای آشنا از کیف من است. لپ تاپم، معجزه آسا روشن شده، نامجو می خواند.  ائئئی ا ا ا ا اییییییییی.

جایی بود در مختار نامه که لشکر شام حمله کرده بود به کعبه. کعبه آتش گرفته  بود و همه انگشت به دهان که پس داستان ابابیل چه شد. از میان همه، مختار  سطل دست گرفته بود، آتش خاموش می کرد. میانه کار، باران گرفت. آتش خاموش  شد. که می دانست  که معجزه چیست؟  که می داند؟

هر چه احیاتان کرد، نامش را بگذارید معجزه.

censorship

2011-01-31T09:47:00.000-08:00

اسم ت
عکس ت
اشک
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
نمی ریزم

مباد که سیگاری روشن کنی

و دست من کوتاه

2011-01-29T18:37:00.000-08:00

رفته بودیم گوشواره بخریم. طلا فروش گف قفلش اگه شل شد بیار برات عوضش کنم. تو دلم گفتم دارم می رم یه جای دور. تو دلم گفتم شل نشه بهتره. دستم دیگه نمی رسه که بیارم درستش کنم.
امروز داشتم حموم می کردم، افتاد یه چیزی جیلییینگ تو وان. گوشوارم شل شده.
دیگه نمیشه همش به گوشم باشه. باید درش بیارم.باید نگاهش دارم تو کمد. می ترسم که گم شه.

و به شکر اندرش مزید نعمت

2011-01-10T12:45:00.000-08:00

خبر ساده است. هواپیمایی سقوط کرده. از این خبر هایی که زیاد میشنوی. لحظه ای سگرمهات شاید که در هم رود، و باز شود. خبر سقوط هواپیما که چیز جدیدی نیست برای ما. ما که از ایران آمدیم. آن ایرانی که وزیر راهش با خنده ای بگوید الحمدلله تلفات کم بوده! کم! قول معروفی ست که در این سرزمین ارزان ترین کالا جان آدمیست.

از BBC سویچ میکنی روی facebook . دوستت محمد، عکسش عوض شده. زار میزند. دنبال شماره خانه ی دوستش است. دیشب با هم حرف زده اند. یعنی اینقدر صمیمی! فرض کن که مثلا، چه میگویند؟ زبانم لال ! لال ! هانی ، فری یا آتی؟!

زبانم لال ! لال ! علی است. دوست محمد. توی هواپیمایی که به حمدالله تلافات کمی دارد. اسمش توی زنده ها نیست. دو تا از مجروح ها، مجهول الهویه اند. محمد میگرید که کاش یکی از آن دو تا باشد، که نیست. زبانمان لال است، لال.

حالا عکس خیلی از برق شریفی های ۸۴ ، عکس علی ست. علی عکس شده. باید به محمد زنگ زد، به سحر، به امین. با این زبان لال! لعنت! چه باید گفت؟ غم آخرت باشد؟ کدام آخر؟ و اگر امیدی بود که این غم آخر داشته باشد، چرا نماندیم توی آن ایران عزیز تر جان بی بها مان ؟

خبر ساده است. از آن خبر ها که هر روز توی اخبار میشنوی، اصلا باید بخشی گذاشت توی اخبار براش،"آمار کشته هایی که به حمدالله خیلی نیستند". اصلا بجای پیشبینی هوا که همیشه غلط است! این یکی لاقل درست که هست، چون کسی که مرد دیگر زنده نمیشود! سادگیش هم همین است. حساب دودو تا چهار تایی که ماشاله حضرت خوب نشان دادند بلدند.

بشمارید تا ۶۰ میلیون و ضرب کنید دراپسیلون و بخوانید قاطی خبرهایتان، به انضمام همان نمودار قشنگ ها که استاد کشیدنش هستید،الحمدلله هم یادتان نرود! ساده بخوانید. متأثر هم نشوید.

2011-01-08T08:54:00.000-08:00

دیوانه آن لحظه ها شدم که چشم هاش را می بست، انگار که توان دیدن ندارد
همان لحظه ها بود که دست هام،
به شنیدن نی لبک سکوتش،
بی اختیار، رقصان، می رفت به جستجوی لمس دستهاش

خیره می ماندیم به هم آغوشی دست هایمان
و خواهش هایمان

و دور از چشم پاسبان ها،
صد باره، عاشق می شدیم.

2010-12-16T10:37:00.000-08:00

سرو را که آن طور سر به فلک کشیده، قد بر افراشته میان برف ها علم می کنند. آدم زیر لب زمزمه اش می گیرد که استاده ام چو شمع مترسان ز آتشم

چه فریاد ها

2010-12-07T18:56:00.000-08:00

نگو که آسمان گرفته است
این شهر روزگاری شاهد عاشقی ما بود

2010-11-30T20:53:00.000-08:00

یک داستانی بود که از بچگی زیاد بش فکر می کردم. می گفتند که ترسناک ترین آیه ای که بر پیغمبر نازل شد این بود که " فمن مثقال ذره شر یره " یعنی هر کوچک ترین بدی که کرده باشی می بینی آن را. بعد داستان اینطور بود که وقتی این آیه نازل می شود. پیامبر می خواند و یکی از اصحاب همان لحظه از ترس می میرد.
همیشه با خودم فکر می کردم چرا این همه ترسناک؟ دور می دیدم این ترس را.

حالا همین چند روز پیش داشتم فکر می کردم به شهریار. این شعر در ذهنم آمد که آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا؟ بعد با خودم فکر کردم که چه ترسناک. بعد یاد آن داستان افتادم.
فکر کردم که این بدی همین است که با خودت کاری کنی که از پا افتاده باشی. دیدم که خیلی هم دور نیست.

بعد فکر کردم به این که این شعر را بشنوی و همان جا از ترس بمیری. بعد فکر کردم که این ترس خیلی هم دور نیست. شاید حتا نزدیک تر هم شد آن قدر نزدیک که یکی بخواند و تو بمیری! از ترس!

قدم گاه

2010-11-25T19:41:00.000-08:00

می خواهم که فراموش کنم. اما روی دلم پر است از خط.
کدام خط؟ یکیش همین که نشسته باشی و قصه ببافی که آدم ها خط می کشند روی دل آدم. پر رنگ و کم رنگ گاهی انقدر پر رنگ که همه خط ها را پاک می کند. و بعد بخندی که البته تو خط خطی می کنی بس که شلخته ای.

گیرم که باشی یا نباشی، یا دیگری! باشد یا نباشد، این زلف هنوزهمان شلخته، هنوز همان آشفته است و تو روزی نشسته ای و گره به گره شانه زده ای.

صرف هجرت

2010-10-25T13:03:00.000-07:00

صرف یصرف اسراف

هاجر یهاجر تحجر

مادر بزرگ میگفت اسراف آدم را سنگ می کند

سنگ خواهم شد،

در اسراف افعال،

این گونه

360

2010-10-21T16:26:00.000-07:00

نیمه پنهان داستان یک زن است که یک عشقی داشته در جوانی و نشده . بعد ازدواج و بچه و زندگی . زندگی به یک معنی خوب. آخر داستان مجلسی است و چشمهای زن که نگاه آن معشوق دوره جوانی را میبیند.

زن بلند میشود میرود انگار که ندیده. مرد میاد دنبالش.

سلامی و چطوری و خوبم.

و زندگی چطور است.

و خوب است!

خوب است! با مردی که او را نمیشناسد خوشبخت لابد.

خوب بودن زن که تمام شد. نوبت مرد است. که بی ملاحظه، که آزاد از هر قیدی، از هر زنی که باش باید ادای خوشبختی را در آورد، بگوید از گذر سالهای

"برای من سخت بدون تو خیلی سخت"

یادت هست آن روز که برات گفتم از این فیلم؟ که پرسیدی، بی ملاحظه، که تو هم یک نیمه پنهان داری؟

بی ملاحظه تو بودی، و نیمه من پنهان.

شبش نوشتم ‎"زن ایرانی یعنی نیمه پنهان".

روزی او که همیشه او بود نیمه پنهانم بود. آن نیمه به سوی او. آن هنگام که میخواست بشنود که دوستش دارم حتا. نیمه ای که از او حتا پنهان بود. که او او بود.

حالا که تو تویی. و کسی که تو شد مباد که او شود. حالا که مرا نیمه پنهانی نیست . و مباد که باشد . حالا که مرا مردی نیست و خواهشی که ادای خوشبختی در آرم. میمانم با صورتی تمام آشکار. می مانم تا آن صحنه آخر فیلم که از نگاهی که به آن وام دارم نگریزم، که من بگویم با آن روی به تمامی آشکار که "برای من سخت".

من از دیار حبیبم نه از بلاد غریب

2010-10-16T12:09:00.000-07:00

دلم برای نانوا ی سر کوچمان تنگ شده .

برای صبح ها که می ایستادم توی صف و سلام میکرد، با بعضی ها خوش بش هم، حال خانومو بچه ها. از آن سلام الکی ها نه ، از آنها که طرف آشنات هست.
برای پایدنش، وقتی خمیر ها را وزن میکرد. تکه تکه مینداخت روی ترازو و کفه پر خمیر میافتد، شترق، یعنی که کم فروشی نه.
برای وقتی که میگفت نذری داشتیم، مجانی ببر.
برای تابستانی که عکس موسوی به دیوار هاش بود و من نان را با دست دست بند دارم میگرفتم.
برای وقت هایی که نان پخت نمیشد و آن جلو عبور من تنها یا با آرش یا با سعید را میپایید و از آن سلام خواستنی هاش هم میکرد.
برای نان بربری داغش که میپیچید لای روزنامه که دستت نسوزد، لابد دستهای سعید را میدید که دست بی حواسم را همیشه محکم میگرفت.

نانوای سر کوچمان آشنا بود.
کوچمان جایی بود که نانوا ش آشنا بود.

نشستم روی مبل، بچه ها سرشان گرم است. خاطره میگویند. خاطره ها نزدیک است. یکی از وقتی میگوید که شلاق خورده، یکی از یکی به دو با پلیس. من یاد بادکنک ها میفتم، یاد ۱۳ ساله که بودم و اینکه با پسر خاله ام چه نسبتی دارم، یاد پلیس و کلانتری، یاد دانشجوی زندانی آزاد باید گردد، یاد زنی که روز عاشورا توی روی بسیجی ها فریاد میزد که لا اقل آزاد مرد باشید.
بچه ها سرشان گرم است، خاطره میگویند. بچه ها ! چه چیز بین ما هست که از یک چیز فرار کرده یم؟ که به یک جا آمده یم؟ بچه ها ! چه دور، چه غریب!

دلم تنگ است برای کوچمان که نانواش آشنا بود

That's not the shape of my heart

2010-09-23T16:14:00.000-07:00

به انتظار مهر نبودم
مهر ناغافل آمد
از پشت سر
وزید لای موهام
نجوا کنان
سر تا پا طلب
طرب
برای بوسه ای
که کیمیا بود
نایاب

مهر نیست، سپتامبر است
می وزد
بی خواهشی

اینجا سرزمین میوه های نزدیک است
کیمیا افسانه است
کسی در طلب نیست

جز من
که پشت سرم را می پایم
به انتظار مهر

آن دل کجا برم؟

2010-09-11T15:59:00.000-07:00

نمی دانم چی هست که شبیه مان می کند.
شاید چشمها،
البته چشمهای شهره اکثر اوقات اشکی است.
چشمهای من اخمالو.
و مال آرش هم که کمرنگ است اصلآ.  خوب دهه هفتادیست دیگر، سرخوش. سیاه که نمی شود که باشد،  نباید که باشد.
ولی یک چیزش شبیه است. یک چیزی که نمی فهمی چیست. ولی میدانی که هست.

اگر چه وقتی تنهاییم هر کدام یک جوریم،
ولی وقتی با همیم خنده.

یعنی  تو بگو به ماجراهای  آرش یا  لهجه گزارشگر BBC  یا خر پچکی یا  .. شدن موقع Age بازی کردن یا ژست روشنفکرانه آقای X.
هر چه که باشد  اگر فرصتی باشد.

آخرین بارش کاخک بودیم. خوابیده بودیم پای تلویزیون، سریال می دیدیم. یک پسری بود که خود کشی کرده بود و رفته بود عالم photoshop
بابا خواب بود، ما هی می خندیدیم. بابا  قر می زد که بخوابید،   ما هی می خندیدیم.
هی می خندیدیم و دلمان درد می گرفت.
هی می خندیدیم و مچاله می شدیم.

همین موقع ها بود که همه کفری می شدن، وقتی که به هیچی و همه چی می خندیدیم  و دنیا حریفمان نبود.
وقتی چشمهامون می خندید و دنیا حریفمان نبود.


هنوز هم می خندم، وقتی که صورت آرش میاد جلو چشمم، که بادی به قب قب می نداخت که طنزم قوی و سنگین است و هیچ کدام نبود.
یا شهره که ریسه می رفت آنقدر که باز چشماش اشکی می شد.

تا همین آخر که بابا می راند به طرف فرودگاه و سیگار می کشید. مامان ساکت بود.
و ما فکر می کردیم،
انگار با قراری نا گفته، که   لحظه های   آخر را  باید خندید.

2010-09-07T10:16:00.000-07:00

" بر می گشت و فقط نگاهش می کرد ، به چهره اش و سپس مردمک کبود چشم هاش.
و لحظه ای همان جور   می ماند و دل نمیخواست نگاه از او بر گیرد، اگر فرمان اتومبیل دستش نبود و ناچار نبود مقابل رویش را نگاه کند.

او  می فهمید ، جزیی ترین حالت و گذر اترین  آنات مرد را عمیقا حس می کرد . پس  دست می گذاشت بر پشت دست او و آرام می فشردش.
لحظه ای بسیار کوتاه و گذرا  بود، اما آن چنان بود  که احساس شود تمام ذرات حواس  خودش را دستا دست به  سلسله  اعصاب  مرد منتقل کرده است .  "

سلوک،  محمود دولت آبادی

2010-08-19T21:19:00.000-07:00

 حالا شد 25

نه اینکه زیسته باشم،
دنیا را می شناسم

25 سال است سر زندگی با دنیا قمار می کنم
گل یا پوچ


دنیا! این بار کدام دستت را خواهی گشود؟

Immigration by Mana Neyestani

2010-08-14T02:09:00.001-07:00

ببینید و دل مبندید که باید گذاشت و گذشت

2010-08-10T22:40:00.000-07:00

دلم دیوانه نیست
اگر به هر که دل بست  رفتنی بود

با نداشته هاش فشرده در چمدانی
دلم دیوانه نیست
دلم بی وتن است

گذشت؟

2010-08-04T22:55:00.000-07:00

من و تو بارها

زمان را

در کافه ها و خیابان ها فراموش کرده بودیم

و حالا زمان داشت

از ما انتقام می گرفت

گروس عبدالملکیان

تب

2010-07-23T03:58:00.000-07:00

مرداد  بهانه است
داغ تو را تنم می گرید

نوستالژی جام جهانی

2010-07-03T05:44:00.000-07:00

من طرفدار چشمهای این بچه ام. طرفدار آن یک دلی که ما هم داشته ایم. طرفدارهای جیغ هایی که زده ایم. بعله، طرفدار چشمهای همین بچه ام که شبیه بچه گی های خودم است

Pain is the whole u find

2010-06-22T03:30:00.000-07:00

Tonight the only thing that seprates a person from 500,000$ is 21 questions and their ability to answer each one of the questions with the truth, the whole truth and nothing but the truth.

Tonight the only thing that can reveal the truth, the whole truth and nothing but the truth is 500,000$.

Tonight, the only thing that can devastate your family, friends and relationship is
the truth, the whole truth and nothing but the truth
and the temptation of winning 500,000$.

Tonight the only thing that can prove your honesty is a
polygraph examiner

آتش

2010-06-18T23:02:00.000-07:00

آتش بود آن شب که حکم می کرد
عکسش که افتاده بود در چشمان بازخواستگرت
گفتم به یوم الحساب می ماند امشب
گفتی که در یوم الحساب همه چیز بی پرده است
پرده
پرده ای هم اگر بود
آتش گرفت به آن
زبانه کشید میان وسوسه سیب و بهشت
اتفاق پرده بود که افتاد
آن سویش فردا
آتش مانده بود
میان دانه های بهشتی انار
سرخی چای
و شراره های گیسو

* باد

بدون شرح

2010-06-14T03:46:00.000-07:00

یا تغییر

2010-06-09T00:50:00.000-07:00

رعدی نیست
برقی نیست

به سان ابری
از اصطکاک تراکم هوای باران ستیزت
بار بر می دارم و نمی بارم

باد هست
ابر هست
آسمان اما
از نظاره عبورهای بی تصادفان
خمیازه کشان
دفتر خاطرات روزهای طوفانی پر بوسه مان را
دل گیر
ورق می زند

از این جاده های یک طرفه زندگی ممنوع
بی حادثه
بی حوصله
بی خواهشی
می گذریم

خیالی هم نداریم

2010-06-06T01:00:00.000-07:00

بسیجی های عزیز که خودتان را برای مظلومیت غزه جر می دهید. این یک سال ثابت کردید که به واسطه محل تولدتان است که امروز برای ناتانیاهو نمی جنگید.
به همین واسطه است که به جای یک یهودی بشر ستیز، یک مسلمان بشر ستیز هستید. بس کنید

و السلام

رویا

2010-05-31T02:38:00.000-07:00

خیال برخاستن ندارم
میان لالایی آغوشت
یک بار
کاش می شد مرد

چه خیال ها گذر کرد

2010-05-24T15:19:00.000-07:00

نیستی و دلم ورم می کند
نیستی و موهایم ویار شانه می کند
نیستی و درد بچه می کند
نیستی و رویاهایم را مرده می زایم

من مادر همه یتیم های عالمم

چنین تلخ که ماییم

2010-05-22T21:32:00.000-07:00

خوشا به حال شیرین که خسروی داشت و فرهادی

بدا به حال ما که کاراکتر های اصلی زندگی مان را در شلوغی آمد و رفت سیاهی لشکر ها گم می کنیم

خواستم مار بمانم اگر ریسمان بودم

2010-05-21T22:26:00.001-07:00

کجای این دنیا اشتباهی است؟

جفا را من کردم یا خدا ؟ اگر خنده هایم دروغ بود؟

جفا را تو کردی یا من؟ اگر که عاشق شدی

جفا را خدا کرد یا تو؟ اگر که خلاصت نکرد؟

به سلامی که می کنیم یا نمی کنیم

به لایکهایی که می زنیم یا نمی زنیم

به حالی که برایمان مانده یا نمانده

خلوص عشقت تازیانه است بر پیکر زخم دیده من

جفا را که کرد که من آن بت خندان تو نیستم، من گریه ام، من دروغم، من شکستنی ام

و شکسته ام

خواستم که من اگر شکستم زیر ویرانه های بت بزرگم، تو نشکنی زیر ویرانه های کوچک من

خواستم که اگر عاشق نبودم معشوقی باشم به کمال و نشد

خواستم که پنهان کنم رد زخم هایم را ، ضعف هایم را و نشد

خواستم دروغ باشم تا قامتت راست بماند و نشد

زیر بار این نشد ها قد خمیده مرا ببین.

شکایت های عاشقیت را شنیدم. معشوق بوده ای تا به حال؟

قد خمیده ما سهلت نماید ! ببین که سپر می اندازم

به باد بی سامان

2010-04-02T21:29:00.000-07:00

این بر چسب رفتنی که روی پیشانی آدم ها می خورد یک چیزی مثل شکستنی است. با احتیاط اگر لمسش نکنید خورده شیشه اش به دست و پای خودتان می رود

گردون نگری ز قد فرسوده ما ست

2010-03-27T12:31:00.000-07:00

این روزها در سواحل آنتالیا فردوس دمی ز وقت آسوده ما البته هست. امان اما از دستشویی های بی شلنگ و رنج بی هوده ما که دوزخ شرری است از آن

این پست مخاطب خاصی اگر دارد، هموست که خودش را خاص می انگارد

2010-03-16T00:18:00.000-07:00

شده وسط بحث با این برادران حزب اللهی- آنگاه که سخت مشغول استدلال کردن و دلیل آوردنید، آن گاه که بعضا محتاطید که نکند که استدلالم استقرایی باشد و مثالم، مثال آخوندی (که فاقد درجه اعتبار است). آن گاه که انگار روح استاد منطق تان بر شما ظاهر شده و با همان لحن شوخش و نگاه های شرورانه اش منتظر است سوتیی بگیرد و قاه قاه بخندد که این جا کلاس ریاضی است و نباید مثل قرائتی دلیل آورد- دقیقا همان هنگام که شما مشغول جر دادن خودتان هستید که پایتان از دایره تعقل آن ور تر نیفتد، طرف بر دارد یک آیه از قرآن بیآورد گواه حرفش؟ یعنی آن هنگام است که می فرماید گر سنگ از این حدیث بنالد عجب مدار

یعنی طرف نمی دانم واقعا چه فکری با خودش کرده که این قدر به راحتی، به آسانی، با آوردن همین یک آیه یک مرز حق و ناحق می کشد و منتظر مینشیند که یا تو کل بحث را تایید کنی و بشوی الوالباب یا رد کنی و بشوی از اشقیا. لابد فکر می کند با آوردن همین یک آیه خداوند برای او فتح المبین حقیقت را گشوده و حالا باقی قضیه ادای فریضه امر به معروف و تمام کردن حجت به من ملحد است که آن هم نه وظیفه ای چندان جدی است که و هم لا یبصرون

یعنی لابد طرف گمان کرده که این آیه آوردن ها و ذکر گفتن ها اگر در این دنیا و در این ایران جواز ورود او به فلان جاها و ماندنش در فلان جاها شد،(و وجه تمیز ما که برای ما بهانه سختی بود و محدودیت و آخر سر هم بار بستن) در آن دنیا هم همین خواهد بود.

و لابد الان این آیه را برای من که می خواند در ذهنش تصور می کند آن روز بزرگ حساب را که خداوند نشسته پشت میز داوری و فیلم بحث ما را با دقت نگاه می کند، دنبال می کند، نت بر می دارد و تا رسید به قسمت تلاوت کلام خودش پاز می زند و می گوید کافیست شما عزیزم برو بهشت و این ملحد هم که به حقانیت کلام ما مشکوک است برود قعر جهنم

این وقتهاست که با خود می گویم
ما که حسابمان سیاه
ما که زندگیمان آب انگوری
ما که کارمان از این که نگران بهشتی یا جهنمی شدن باشیم گذشت
اما
ترسم
که روز حشر عنان بر عنان روند ، تسبیح شیخ و خرقه پیر شراب نوش

ترسم

این داغ بین

2010-03-05T03:23:00.000-08:00

بابا می گوید دیوار اتاقم رنگ می خواهد

زیادی کثیف است بس که نوشته چسبانده ام یا نوشته ام

بس که هر چه را که دلم را لرزانده قاب کرده ام به دیوار زده ام

بابا می گوید دیوار رنگ می خواهد.

عکس ها را، یادگاری ها، شعر ها را، تابلو ها را، همه را می کنم می گذارم توی کمد.

بابا چرتکه را می دهد دستم

غر می زند که دیوار ها پر است از چسب و میخ

چرتکه را می کشم روی دیوار، روی چسب ها، نوشته ها، خط خطی ها،

می کشمش روی این ربع قرن زندگی

می پاشد رنگش روی صورتم لای مژه هام روی موهام روی لب هام

بابا غر می زند که دیوار چه قدر خط خطی است

غر میزند که چرا روی دیوار شعر نوشته ای

غر می زند این نوشته ها با یک دست رنگ نمی رود بس که پر رنگ است

چرتکه را می کشم روی خراش ها، سوراخ ها، میخ ها

رد چسب ها که بابا می گوید به این راحتی ها نمی روند

که باید رویشان را گچ گرفت تا دیده نشوند

چرتکه را باز میکشم روی رد چسب ها

چسب ها

دلم می دود توی کمد که پر است از دست نوشت ها

رفاقت ها، عشق ها، خنده ها، بی قراری ها

دلم می رود میان کاغذهایی که هی روی هم رو هم میچسباندم به دیوار

می رود میان آن روزها که جا داشت دفتر ریاضی را بزنم به دیوار بس که شعر داشت

بابا می گوید محکم باید چرتکه را کشید

می گوید حرفه ای اگر باشم باید چرتکه ام شالاپ شولوپ کند

نمی داند که من حرفه ام کجا بود

نمی داند یک غلط گیر هم دستش نگرفته دخترش

همه چیز برایش ورق چرک نویس است

که هی خط خطی کند

و هی زل بزند به خط خطی ها

چرتکه را محکم می کشم

شالاپ شولوپ هم می کند

کارم که تمام شد

دیوار که سفید شد

سفید سفید

همین چرتکه را ازش خواهم آویخت

2010-03-03T02:10:00.000-08:00

جنگ آرام گرفته و من سرم را بلند میکنم مینگرم به شما

به چشمهایتان
تک تکشان

آنچه را که شاهد بودید برای من پیکار مرگ یا زندگی بود، دو راهی بودن یا نبودن و صد راهی چگونه بودن

جنگ پایان گرفت
برده یا باخته، زندم، نفسی میکشم و سرم را میگیرم رو به آسمان و شما

اینجا صحنه نبرد افکار من اگر بود‎، حالا صحنه نمایش است

حالا حواسم هست به شما

حالا دوست دارم که بخوانیدم
حالا جنگ آرام گرفته، تشویش من تمام میشود و آرام میشوم حالا چشم انتظار قضاوت چشمهای شمام

گلادیاتوری که میشناختید حالا کهنه سرباز هزار روز پیکار جان فرساست

دختر بچه ای که میشناختید اگر زندگی به او سخت گرفت فریادش را نوشت
دختر بچه ی گریانی که میشناختید حالا ایستاده محکم بر بلندای زندگی
دختر بچه ای که میشناختید دیروز اگر مینوشت تا آرام شود امروز مینویسد تا خوانده شود

امروز او یک وبلاگ نویسه آماتور است

حال صورت این چنین است حال معنی خود مپرس

2010-02-24T01:14:00.001-08:00

از روی تخت اپیلاسیون که بلند می شم انگار از رو تخت زایمان بلند شدم

یعنی که زن بودن این همه سخته و شما نمی فهمین

2010-02-09T05:26:00.000-08:00

زندگی توالی فریم هایی است که فقط بعضی هاشان فرصت ثبت شدن دارند

مشغول رد کردن روزمره آن ها که هستی ناگاه یکی چشمت را می گیرید و ثبت می شود در آن آلبومی که مدام یا گه گاه(بسته به کیفیت آن فریم یا ثبتش)، سراغش می روی یا سراغت می آید و ورقش می زنی و بر میگردی به آن فریم ها و آن لحظه ها و زیباییشان.

بعد ما حصل زندگی ات می شود همین فریم های ثبت شده، همین لحظاتی که جاودانه شان کرده ای یا کرده اندت.

گاهی نشسته ای جلو آیینه، کلی خودت را آراسته ای و پیراسته ای، کلی نور و صحنه را تنظیم کرده ای و فلان دوربین را هم کرایه کرده ای

و گاهی رفته ای گردشی، مهمانیی و فارغی از زیبایی که جاودانه بشود یا نشود و نه به خواسته تو نور و صحنه و دوربین خود به خود چنان تنظیم می شوند که ناب ترین زیبایی ها آفریده می شود.
من عاشق این فریم هام. عاشق آن ها که انگار دستانی نا مرئی مرا در آفرینش و ثبتشان هل می دهد

عاشق آن ها که رنگشان، نورشان تصنعی نیست. نابند و بکر و خود زندگی اند.

بدم می آید که خودم را آماده کنم برای ثبتشان، می خواهم اگر ثبت می شوند گریزی نباشد از ثبتشان

زندگی توالی فریم هایی است که بعضی هاشان آن قدر زیباست بکارتشان، که خواه نا خواه ثبت می شوند

مثل تصویر خواهرت که با موهای خیس ایستاده کنار بخاری و موهایش را شانه می زند و چشمهاش به پنجره ایست که با نور رقیقی صورتش را روشن کرده

SUBSCRIBE ME

2010-02-07T22:08:00.000-08:00

دوستان عزیز که اینجا را در ریدر سابسکرایب کردید،لطفاً آن سابسکراسب کنید و برید تو وبلاگم و از گوشه ی سمت راست دوباره سابسکرایب کنید

لعنت به این بازی مردانه که عشقش میخوانند

2010-01-30T05:25:00.000-08:00

شیرین باید بود تا شیرین را فهمید، یعنی که زن باید بود. اینست به گمان من دلیل فراری که کیارستمی از به تصویر کشیدن داستان شیرین به آن شکلی که معمول است دارد.

یعنی که کیارستمی میفهمد که هیچ تصویری از چشمان این شیرین هایی که "نه تصویر عشق که خود عشقند" گویاتر نیست.

یعنی که کیارستمی میفهمد که برای بازگویی داستانی عاشقانه باید که همه مردها (و حتی خودش) را در سایه نگه داشت و زوم کرد میان تار و پود هر حالت صورتی زنانه.

زنانی که اشک هایشان در به تصویر کشیدن هر مشتقی از عشق از هر زبده بازیگری تواناتر است.

یعنی می خواهم بگویم

باید شیرین بود

تا خسروانه پس از "من نیز بر او عاشقم" ولی نیاورد

باید شیرین بود تا فهمید

وقتی مشغول بازی های کودکانه ای،

عشق،

چگونه بی خبر، قرارت را مبرد،

خوابت را میگیرید،

بالغت میکند، زنت میکند

و تازه میفهمی

که آنچه سرنوشت میپنداشتی، بازی مردانه ایست که در آن مغ و نامه رسان و شاپور یکی اند

باید شیرین بود تا فهمید

ناز را در اوج نیاز،

راندن معشوق را وقتی که تمام تنت تمنای اوست

باید شیرین بود برای فهمیدن همان یک کلام نه،

حتی آن هنگام که از همه داشته هایت برای گفتن آری ای گذشته ای

باید شیرین بود

تا عشق در جان فرهاد ریختن را فهمید

و پنهانی،

سرخوش هم شد، شیرین هم شد،

باید شیرین بود که اشک ریخت بر کار زار فرهاد،

باید شیرین بود تا فهمید که درد شیرین اگر از فرهاد بیشتر نبود، کمتر هم نبود

باید شیرین بود

تا گریست،

بر تلخی داستانی که در آن عقوبت زنانه زیستن مردانه مردن است.

آنها را هم دوست دارم و هم هراسانم می کنند

2010-01-05T01:28:00.000-08:00

"
شخصیت های رمانی که نوشته ام امکانات خود من هستند که تحقق نیافته اند. بدین سبب تمام آنها را هم دوست دارم و هم هراسانم می کنند. آنان هر کدام از مرزی گذر کرده اند که من فقط آن را دور زده ام. آنچه مرا مجذوب می کند، مرزی است که از آن گذشته اند. مرزی که فراسوی آن خویشتن من وجود ندارد
"
از مقدمه کتاب بار هستی - میلان کوندرا

یعنی آدم همان مرزهایست که از آنها گذشته یا نگذشته همان مرزهایی که عمری هم اگر سر بودن یا نبودنشان و فلسفه وجودشان اگر شک کند باز گذشتن ازشان سخت است
چون این ها دقیقا اویند دقیقا همینهایند که او را او میکنند و میسازند مثل پوست و چشم و دماغ و لب
یعنی اگر گذشتی از آنها دیگر تو آن توئه قبلی نیستی
اگر گذشتم از آنها دیگر آن من قبلی نیستم

be careful when you fight the monster lest you become one!

2010-01-04T23:33:00.000-08:00

تجربه های تاریخی مان را فراموش نکنیم

"
فداکاری در راه هدف هميشه اين نيست که من بروم و سينه ام را در مقابل گلوله دشمن سپر بکنم؛
گاهی وقتها هم هست که من برای رسيدن به هدفم بايد تسلط بر نفس داشته باشم تا از آنچه که دشمن می خواهد و من را به سوی آن هل می دهد، اجتناب کنم
"

2009-12-20T04:02:00.000-08:00

حالا شما خونی که در رگ هایتان است را به آن رهبر الدنگتان هدیه کنید، حالا سناریو بنویسید و برای عکس امامتان الفشنگه به پا کنید

ما رهبری نداریم ، امامی نداریم
کسی برای ما مقدس نیست
اویی که امروز رفت، اگر عزیز بود، چون از ما بود ، یکی از ما، یکی از ما بیشمارها
دیدید چگونه تا دید حاصل فکرش، تحقیقاتش، نظریه اش، بر ضد مردم است از همه چیز دست کشید و خانه نشین شد؟
دیدید چگونه به مردم اقتدا کرد و فهمید کی باید آن خونی که در رگ هایش است را به امتش هدیه کند

ما به کسی اقتدا نمی کنیم، ما تقلید نمی کنیم
شما بایستید به نظاره فردا نوبت ماست
اتوبوسهایتان را اجیر کنید فردا برای پیاده نظام هایتان روزی به یاد ماندنی خواهد بود
چشمهایتان را باز کنید که رسم ما فردا مصور است:
"یکی برای همه و همه برای مردی که مرد بود و یکی از مردم بود "..

عمری دگر بباید بعد از وفات ما را

2009-12-16T22:55:00.000-08:00

اول با خط امامی ها سازش کردیم بعد با کارگزاران حالا کم کم نوبت قالیباف و دارو دسته اش هم میشود

احتمالا دارم عاشقت میشم

2009-12-16T05:05:00.000-08:00

خسته ام از این روند جانکاه زندگی
و در حسرت زیستن یکی از آن ناب لحظاتی که در رمانهای قدیمی میخوانی مستاءصل ، مثلا؟

مثلا همین زندگی مسخره بدو و بدو و به هیچ جا نرس و معلوم نیست که برای چی بدو و به کجا را مقایسه کنید با آن زندگی که دولت آبادی در کلیدر وصف میکند. از همان نخست که همه غرق زیستن اند و به زندگی سخت مشغول و در طلب خواسته هایشان سخت مصر، از مردانه ایستادگی ‎ گلمحمد بگیر تا تن دادن شیرو به شهوت شیدا، از عشق پاکبازانه ی مدیار تا زنانگی تمامو کمال و قدرتمندانه مارال و بلقیس
یعنی اینها آنقدر جدی میزیند که دنیا را به شوخی گرفته اند، جدی عاشق میشوند، جدی یاغی میشوند و جدی میمیرند. جدی و ساده

باز هم مثلا؟
مثلا همین شعرهای زیر زمینی تازه باب شده را مقایسه کنید با یک مصرع شعر حافظ یا سعدی! یعنی طرف آسمان را به زمین میبافد و از همه جا میگوید اما آخر آدم نمیفهمد دردش چه بود
بعد این سعدی ناکس با همان یک مصرع که چگونه بر سر آتش میسرم که نجوشم، یعنی دیوانه ات میکند! یعنی میخواهی بگیری و ماچش کنی که والله این درد من است
یا مثلا وقتی طرف میگوید احتمالا دارم عاشقت میشم و این احتمالا را صد بار تکرار میکند تا قشنگ حالیت کند که به خودت وعده خاصی ندهی و قضیه ۵۰ ۵۰است! را مقایسه کنید با حافظ که با واج آریایی لفظی و معنایی سرزلف تو و روز ازل چه ها که نمیکند

یعنی می خواهم بگویم این زندگی مدرن خودمان را که مقایسه میکنم با آن زندگی های تاریخ مصرف گذشته صد سال پیش ،کارم از به پوچی رسیدن هم میگذرد
یعنی که حتی حاضرم تمامی حقوق قرن بیستمی که به عنوان یک زن مدرن دارم را برای یک لحظه از آن زندگی ها بدهم
یعنی می خواهم فریاد کنم که آقا ما از سگ دو زدن های آزمندانه این دنیای شما سهم برابری نخواستیم ما را همان دامن های گل گلی به شرط یک زندگی آرام و صادقانه بهتر بود

خنگ شاگرد در مراجعه است

2009-12-11T03:18:00.000-08:00

عاشقی مثه آشپزی میمونه از بعضی جهات

بعضیا زیرشو زیاد میکنن، میسوزه

بعضیا زیرشو کم میکنن، نمی پزه

بعضیا اونقد هلن كه خام از رو گاز برش میدارن

بعضیا اونقد بیخیال كه یادشون میره یه چیزی رو گاز بود، جزغاله میشه

تازه اگه خیلی وسواس به خارج بدی و چار چشمی بپایش و بفهمی کی باید زیرشو زیاد کنی کی کم ، باز معلوم نیس چیز خوبی از آب در آد چون آشپز دوتاس و با احتمال خوبی آش یا شور میشه یا بی نمک

2009-12-01T23:45:00.001-08:00

زندگی باز زیادی سخت شده و بیش از سختیش احمقانه ! بار این سبکی عجیب سنگین است وقتی كه دلت از خاکی كه از آن تو باید باشد پر است، وقتی كه در و دیوارهایی كه به اندازه ی این ۷ سال آشنایند ، به طرز جان کاهی پر از خاطره اند
وقتی آینده و زندگی ت در دست آن خواهر بسیجی است ، وقتی كه گوش دادن به رادیو امانت را میبرد، وقتی صدای تو را کسی نمیشنود، وقتی كه تنهایی و روز ها طولانی اند، وقتی كه روز را برای رسیدن شب میگذرانی و شب را برای رسیدن روز ، و هر کس كه میفهمید تو را دیگر نیست، وقتی دلت از هر چه زنجیر بود بدان، گسست و دیوانه دل افسار گسیخته ات سر در گم به هر جا كه میتوانست سری کشید و آرام نگرفت .
وقتی كه زمینی نیست كه سر بی سامانت را فارغ از ترس هزار کابوس به بالینش بگذاری وقتش میشود كه از سر ناچاری انگار! چمدان ببندی و از این کویر وحشت فرار کنی به کویر وحشتی دیگر لابد. بعد از آنجا كه نخبه ی این مملکت هستی و میتوانی مغزت را چند صباحی اجاره بدهی به هر جا كه اولیه ترین مایحتاج زنده بودنت را فراهم کند، مینشینی پای کامپیوتر یک لیست رنکینگ ، یک گوگل مپ!
هی آینده ی من، بخت من! کجای این دنیایی؟ در سواحل سانتا باربارا یا بغل خط استوا ؟ میان ساختمانهای بلند و خیابانهای منظم نیویورک؟ یا وسط صحرای تگزاس ؟ میان یخبندان کانادا؟ یا سرزمین صلح و آرامش، سویس؟ بعد از پوچی این زندگی احمقانه خنده ات میگیرد. زل میزنی به مانیتور و بغض میکنی. دلت میرود كه کسی باشد كه آنقدر نگاهش کنی كه بغضت بترکد و سرت را بچسبانی محکم به گرمی آغوشش. و باز کسی نیست و این سرزمین فقط خاطره است و تو میان خاطرهها تنها !

با كه این بازی توان کرد؟

2009-11-08T06:52:00.000-08:00

عشق بازی نگاههای به هم دوخته مان
روی پیوند دروغین نامها
و بدنهای به هم پیچیده را
مگر قرار نبود کم کند ؟

قرار بود تا ابد

چشمانم را به نامت کردم
و هی زل زدم به
آیینه
و از تصور رسیدن اولین چروک
كه رد نگاهت
را خط خطی کند
هی پشتم لرزید

زود تر از جوانی اما
خیلی زودتر
تو رفتی

چشمانی كه از آن تو بود
به انتظار نشست
به اشک نشست
به خون نشست

گمان نمیکردم آن جاویدان نگاه به اشاره یی دود شود
دور شود

گمان میکردم
كه به این پشیز دارا ییت
سری شاید بزنی

گمان میکردم كه همه چیز جز نگاهت
نگاهم
گمان است

رد پایت روی آیینه پیداست
پشتم نمیلرزد

2009-11-04T22:32:00.000-08:00

چراغهای رابطه تاریکند
چراغهای رابطه خاموش
خطوط رابطه فیلتر
دلم گرفته است
به ایوان میروم و انگشتانم را به پوسته شب میکشم

فروغ با اندکی تغییر

چیزی جز چند قطره خون باقی نخواهد ماند

2009-10-29T06:17:00.000-07:00

گاهی فکر میکنم ایده آل گرایی هایم به شوهری می ماند كه شبها دیر میاید ، خیانت میکند ، کتک میزند ، معتاد هم هست و باز شب كه شد آهسته میروی در بسترش ، زل میزنی به چشمان بسته اش و آرام می خزی میان دستانش

ولی افتاد مشکلها

2009-10-28T09:31:00.000-07:00

اوایل وجود خدا ی رحمان رحیم برایم بدیهی بود . بعد کم کم با آدمهای ملحد آشنا شدم و اتفاقا دیدم كه انها را خیلی بیشتر از متدینین به اعتقاداتم پایبند میبینم . بعد عاشق مردی شدم كه ظاهرا دوستم هم داشت و بعد فهمیدم از آن ملحد های دو آتشه است. بعد یکی كه عاشقم بود و من هم بگی نگی دوستش داشتم به من گفت كه از جفای من و زمانه دیگر به خدای منصفی معتقد نیست. بعد به هر كه احساس نزدیکی میکردم یا دوستش میداشتم یا دوستم میداشت یک مشکلی با این خدا داشت. بعد من هی فکر میکردم كه این آدمها، كه آدمهای اصلی زندگیم هستند همه راست می گویند . بعد از خودم بدم آمد از ساده انگاریم. بعد فک کردم كه بعد نیست چند صباحی به خدا شک کنیم البته طاقت چندانی نیاوردم و باز با خدا روابطی نیم بندی را سر گرفتم . بعد فهمیدم كه اصلا قضیه خدا نیست وعشق او شباب رندی است و اینکه تو هی از سر استیصال خودت را بند میکنی به آن خدای رحمان رحیمی كه ساختی و هی فکر میکنی یا در واقع توهم میزنی كه چون او خیلی رحمان است پس در دنیا همه رویاهای داغت محقق شدنی اند . بعد فکر کردم كه این کسانی كه اینهمه در زندگی قبولشان داشتم و ملحد بودند چون توقعشان از زندگی و به طبع خدا بالا بود و شاید طاقتشان کم! بعد هی میخواستم خودم را عوض کنم اما درست عوض کنم . بعد هی فکر کردم و هی چیزی خواندم و هی با هر ادمی كه یک ذره روانشناسی میفهمید حرف زدم و هی فکر کردم.

حالا دیگر تصورم از زندگی چیزدیگریست
به گمانم در هر مرحله از زندگی چیزی را باید آموخت و به قول آن مرد مغازه دار بهار زندگی ما (تو بخوان عشق او شباب رندی ) همان مرحله است كه باید در آن میاموختیم كه زندگی در این دنیا آنقدر هم كه اولش فکر میکنیم آسان نیست
حالا دیگر باید خود را آماده کنیم کم کم برای مواجهه با واقعیات و بقول آن آقای روانشناس ورود به ایگو ورلد حالا کم کم باید واقعی دوست بداریم و واقعی دوست داشته شویم
حالا من هی این روضه ها را میخوانم و هی قول میدهم كه آدم خواهم شد ولی خدایا تو خودت مرا آدم کن

2009-10-15T22:42:00.000-07:00

آه ...
سهم من اینست
سهم من اینست
سهم من
آسمانیست که آویختن پرده ای آن را از من می گیرد
سهم من پایین رفتن از یک پله متروکست
و به چیزی در پوسیدگی و غربت واصل گشتن
سهم من گردش حزن آلودی در باغ خاطره هاست
و در اندوه صدایی جان دادن که به من می گوید
دستهایت را دوست میدارم
دستهایم را در باغچه می کارم
سبز خواهم شد می دانم می دانم می دانم
و پرستو ها در گودی انگشتان جوهریم
تخم خواهند گذاشت

تولدی دیگر
فروغ

همش تنم اسیره -> همش دلم میگیره

2009-10-15T10:42:00.000-07:00

در زندگی زخمهایی هاست كه روح انسان را مثل خوره میخورد. مثل همین زخم پای من كه چرکین شده. حالا شما هی بشینن و قصه بباف در عظمت دردناکی زخمهایی كه روحت را میخورند. اما کافیست یک بار ! فقط یک بار! یک زخم الکی خانه نشینت کند كه هی زل بزنی به پنجره و دلت برای راه رفتن زیر آفتاب قولنج برود ...

حالا ما اگر رفتنی شدیم به شما وصیت كه این زخمهای جسمانی را دست کم نگیرید كه بد پدر در آر اند

كه من نه از درد سالهای هجران مردم ، نه از بی تابی های لحظه های وصل
نه از جور بی قیدآنه او ، نه شوق بی پروای خودم
نه از بی چارگی شبهای عاشق بودن و نه از سر در گمی های روزهای معشوق شدن
نه از حسرت شرابهای نا خورده، نه از ترس جهنم های نیامده
نه از سنگینی بار امانت الهی ، نه از سبکی تحمل ناپذیر هستی
نه از دغدغه های دموکراسی طلبانه و از نه بی خوابیهای حقوق بشر خواهانه

كه از زخمی كه در ره مقدس مو زدایی! پایم برداشت و چرک کرد و آنتی بیوتیک كه چون باید از ره تنگ گلویم به صراط مستقیم پایین می رفت سکندری خوران رفت در میان این نای بی نوا و نفسی كه
...

2009-10-11T08:37:00.000-07:00

حالا تو هی بزن. ولی دیگر دردی نیست . این زخم آن قدر عمیق شد كه به عصب رسید
حالا تو هی بزن. ولی دیگر نوایی نیست . تاری كه به مویی ی بند بود پار پاره شد . دیگر نه آشفته است نه لرزان
حالا تو هی بزن.هر روز رنگی به صفحه ای . ولی این صفحه دیگر رنگی نمیگیرد. سیاه است از خطخطیهای هر دم به رنگی ات
حالا توهی بزن . آب از سر ما گذشت. و گذشتیم و گذاشتیم ورفتیم
حالا تو هی بزن . محکم. ولی دیگرپشت این در کسی نیست

هم جور به كه طاقت شوقت نياوريم

2009-10-08T09:58:00.000-07:00

والله این سعدی اگه ادعای پیام بری میکرد من یکی ایمان میاوردم . آخه این شعرا اگه وحی نیست پس چیه ؟

با من مسلم کی شود ؟

2009-10-07T01:57:00.000-07:00

هرچه نویسم نشاید،
و اگر هیچ ننویسم هم نشاید،
و اگر گویم نشاید،
و اگر خاموش گردم هم نشاید.
و اگر این واگویم نشاید و اگر وانگویم هم نشاید

حرفهای چند پهلو توهم زاست . یعنی حرفهایی كه نا گفته میماند؛ كه از شش جهت راه بر تو می بندند، كه نمیدانی آخر تن به کدام توهم دهی! انگار از هزار روز پیش این داستان یقه ات را میگیرد
این حرف چند پهلو نیست ، راه وهم اما همیشه باز است
از ترس سر در گمی بود اگر دروغی بود ، این هم اعتراف، از ناچاری بود شاید .
از ترس گم شدن میانه هزار ابهام گاه میخواهی نا گفته ای نباشد گاه میخواهی سکوت معنایی نداشته باشد میترسی اسیر شوی میخواهی تکلیفت را بدانی و جهنم از برزخ بهتر
نمیدانم چرا همه چیز تکرار میشود و ابر باد مه خورشید فلک تو را مینشاند اول همان راه رفته ، هر چه خودت را میزنی به کوچه علی چپ دردی دوا نمیشود دنیا انگار نشسته به نظاره كه اینبار چه گندی میزنی
هزار گونه دل گیرم از این هزار روز و این هزار فکری كه افسارش دست من و تو نیست! یکی بگوید كه این اول همان راه نیست! من حرفی نمیزنم من کاری نمیکنم من فکری نمیکنم من دیگر به ناتوانی این دستهای سیمانی واقفم.

خواهم شدن به میکده گریان و دادخواه

2009-10-04T10:48:00.000-07:00

دنیای عجیبیست. نفس كه بکشی خفه میشوی در آلودگی.
انگار در یک بالماسکه ای. بی نقاب مانده یی گریان و اسیر میان هزار صورت نقاب دار، و از چشمها میترسی از همه شان و میشنوی و نمیشنوی صدای مادرت را و قصه شنگول و منگول را و گرگ را و گرگ را و گرگ را..
خدایا این قبایی كه پوشیدنش رسم روزگارت شده به تن من نمیرود
به آینه نگاه میکنم، به سادگی چشما نم و لعنت میفرستم به منی كه !!
خدایا زندگی را هر چه تنگ کنی من باز همانم ...

و دلم تنگ است و سردم است و همه آرزوهای داغم در سرمای واقعیات یخ میزندند و انسانم آرزوست

چند شعر کوتاه از گروس عبدالملکيان

2009-10-03T00:19:00.000-07:00

ما

کاشفان کوچه های بن بستیم

حرف های خسته ای داریم

این بار

پیامبری بفرست

که تنها گوش کند

دستانِ من نمی توانند

نه نمی توانند

هرگز این سیب را

عادلانه قسمت کنند

تو

به سهم خود فکر می کنی

من به سهم تو

لب هات

بمبارانِ شیمیایی بود

و سال ها بعد

علائمش در من پیدا شد

صدای قلب نیست

صدای پای توست

که شب ها در سینه ام می دوی

کافی ست کمی خسته شوی

کافی ست بایستی

گرگ

شنگول را خورده است

گرگ

منگول را تکه تکه می کند

بلند شو پسرم

این قصه برای نخوابیدن است

آسمان بار امانت نتوانست کشید

2009-09-23T04:06:00.000-07:00

زندگی سنگین است
به سنگینی سکوتی پر از نگاه

انگار باز نوبت آن است ، که دستهای مرده ام زندگی تقسیم کنند

خدایا
این تاب تاب عباسی تا کجا؟
چند بار از زمین تا آسمان و نرسیده ، باز ، تا زمین؟

می شمارم
روزها را
ونگاه ها را
که سنگین ، می گذرند
..

می شمارم
تا رسیدن اولین موی سپید

مدعی گر نکند فهم

2009-09-20T10:25:00.001-07:00

چند ماه پیش بود، دوستی درد دل می کرد و کار به آنجا رسید که آخرین نامه ای را که چندی پیش برای عزیزترینش نوشته بود شروع کرد به خواندن تا این جا من ژستی گرفته بودم فوق العاده واقع بینانه و مدام می گفتم بی خیال ارزشی نداره.. و خلاصه نامه را خواند و بغض من ترکید نشستم و های های گریه کردم هاای هاااای و این بار دوستم بود که تسلی می داد مرا

بیست و چند سالی در این دنیا بوده ام و آخر نفهمیدم این مردها که به ما ناقص العقل می گویند مگر در آن تکه تکمیلی مغزشان چیست؟ واقعا چیست که این قدر خود بینند؟

با تو ام آقای ... در آن تکه تکمیلی مغزت ، جان من چیست؟ که با آن دوست داشتنت دو تکه می شود و نیمی از آن مخصوص روح است و نیمی دیگر لابد جسم

به خدا خنده ام می گیرد
مقصودم صریحتا با توست! که با آن تکه تکمیلی مغزت دنیا طور دیگری می شود

این مغز مرا دمی، فقط دمی قرض بگیر تا ببینی آن عزیزی که این طور از روی نفهمی آزرده اش می کنی یک تار مویش هزار بار به سر تا پای وجودت (شامل روح و جسم و هرآن چه خودت می دانی که من به وجودشان حقیقتا مشکوکم) می ارزد

مرا دلخستگی از آرزوی روی توست

2009-09-18T23:32:00.000-07:00

مهر آمد
مهر باران آورد

در بی مهریت بارانی نبود
چشمهایم حتی ، که گاه در سیاهی یکرنگشان خیره میماندی ، خشک بود
و دکتر اشک مصنوعی تجویز می کرد

مهر من
یادت هست آن روزها
که با تو
آسمان اگر ابری بود، دلگیر نبود

آن روز ها که مهر من
نه حتی شاخه گلی! که فقط شاد دیدن چشمان تو بود
که آن را هم به جانی خلاص ، حلال کردم

از این مهر تا آن مهر، عزیزم
یاد تو ،اگر نه هر روز، یک روز در میان که ویرانم کرد ، که عزادارم کرد

نبودنت یک ماه دیگر یکساله می شود
باران کدام مهر، رخت هایم را از سیاهی خواهد شست؟

روز قدس

2009-09-16T07:02:00.000-07:00

پشت چراغهای قرمز،
مانده ام
خاموش

تا باد بپیچد میان درختان زیتون
و سیاه چشمانم، سبز شود مانند زمین و آسمان
و دل سرگردانم ترمز ببرد
ایست ؟ دیگر بس است!

درود بر زندگی
هی! این صدای خشم من است!

ای از شکوه حضورهمدلی مان هراسان
چکمه هایت را بپوش
من
با همین پاها یی
که با آنها در تاریک ترین شب ها، کوچه های ورود ممنوع را تب دار تا صبح رفته ام
خواهم آمد

چشمهایت را باز کن
من با همین چشمها و همین لب ها و همین نفسها
که در سایه سار پرده های چرکین ولایتت ،هزار بار قیچی شدند
خواهم آمد

با دستهایم ، که بوی کاغذ می دهند و اندیشه هایم که کابوس شب های توست
..

درود بر زندگی

بدبختی<- بدبختی به توان دو

2009-09-13T22:51:00.000-07:00

برای هم نیم کتی دوره دبیرستان

-از اول هم قرارمون این نبود

خیره به چشمانی که نمیدیدشان نمی فهمید این، باز پژواک صدای بی قیدانه اوست ،یا صدای خودش است که همین حالا می پیچید میان کوچه های بن بست

-آخه چرا؟ تو اصلا مگه تو زندگی ت دنبال چی هستی آخه؟
-یه فکر خلاص
...
-بعضی چیزا مثه ویروس ایدزه ! وقتی وارد یه رابطه جدید میشی اول باید چک کنی ببینی تو رابطه قبلی بهش آلوده شدی یا نه

بی تو یا با تو، مشوشم

2009-09-13T05:24:00.000-07:00

وقتی که در گرداب هزار و یک تشویش برای چنگ زدن به تخته پاره ای حاضری همه عمر بر باد نه، که بر طوفان رفته ات را بدهی. بشین و قاه قاه بخند به آن از شعبان بی مخ تری که به بهانه تشویش افکار عمومی واژه های تحریک آمیز موسوی و کروبی را در تیتر روزنامه ها ممنوع می کند

2009-09-10T09:29:00.000-07:00

در اتاقی که به اندازه یک تنهاییست
دل من
که به اندازه یک عشقست
به بهانه های ساده خوشبختی خود می نگرد
"
فروغ

سر درد های من

فراغ

تن-ها

خانم به چی پایبندی ؟

كل نفس ذائقة الموت

به همین سادگی

هه هه

پس از یلدا

بی وتن

ز راه میکده یاران عنان بگردانید

از این شکار فراوان به دام ما افتد

در آستانه فصلی سرد

تا نگویی که حرام شد

Irene

زنده باش

رد

شکست

Midnight in Paris

شکست

Breaking news

و تنم

دوزیست

حول

خیال

از دوستان جانی ..

لیکن به دست نیاییییییییییییییییییییی

censorship

و دست من کوتاه

و به شکر اندرش مزید نعمت

چه فریاد ها

قدم گاه

صرف هجرت

360

من از دیار حبیبم نه از بلاد غریب

That's not the shape of my heart

آن دل کجا برم؟

Immigration by Mana Neyestani

ببینید و دل مبندید که باید گذاشت و گذشت

گذشت؟

تب

نوستالژی جام جهانی

Pain is the whole u find

آتش

بدون شرح

یا تغییر

رویا

چه خیال ها گذر کرد

چنین تلخ که ماییم

خواستم مار بمانم اگر ریسمان بودم

به باد بی سامان

گردون نگری ز قد فرسوده ما ست

این پست مخاطب خاصی اگر دارد، هموست که خودش را خاص می انگارد

این داغ بین

حال صورت این چنین است حال معنی خود مپرس

SUBSCRIBE ME

لعنت به این بازی مردانه که عشقش می­خوانند

آنها را هم دوست دارم و هم هراسانم می کنند

be careful when you fight the monster lest you become one!

عمری دگر بباید بعد از وفات ما را

احتمالا دارم عاشقت میشم

خنگ شاگرد در مراجعه است

با كه این بازی توان کرد؟

چیزی جز چند قطره خون باقی نخواهد ماند

ولی افتاد مشکلها

همش تنم اسیره -> همش دلم میگیره

هم جور به كه طاقت شوقت نياوريم

با من مسلم کی شود ؟

خواهم شدن به میکده گریان و دادخواه

چند شعر کوتاه از گروس عبدالملکيان

آسمان بار امانت نتوانست کشید

مدعی گر نکند فهم

مرا دلخستگی از آرزوی روی توست

روز قدس

بدبختی<- بدبختی به توان دو

بی تو یا با تو، مشوشم

لعنت به این بازی مردانه که عشقش میخوانند